Σκέψεις γύρω από το λόγο που γίνεται για την ψυχική υγεία και την αυτοκτονικότητα 

Πριν κάποιο καιρό, στα πλαίσια μιας δράσης ευαισθητοποίησης για την ψυχική υγεία των εφήβων και των νέων, είχα επισκεφθεί ένα σχολείο για να κάνουμε μια διαδραστική ομιλία-workshop για το άγχος και την κατάθλιψη. Όταν έφτασε η στιγμή να πούμε για την αυτοκτονία, υπήρξε ξαφνικά απόλυτη ησυχία στην αίθουσα – μαθητές Α’ και Β’ Λυκείου εντωμεταξύ. Κάποια παιδιά κοιτιόντουσαν μεταξύ τους, κάποια κατέβασαν τελείως το βλέμμα.
Και σταδιακά, όσο τους μιλούσα, άρχισαν να ζωντανεύουν, να κάνουν ερωτήσεις με αυθεντικό ενδιαφέρον. “Πως μπορώ να καταλάβω αν ένας φίλος μου δυσκολεύεται;”, “Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω;”, “Σε ποιόν θα πρέπει να μιλήσω αν δεν έχει καλή σχέση με τους γονείς του;”. Παιδιά που θέλουν να βοηθήσουν παιδιά. Παιδιά που αγωνιούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους.
Αν στρέψουμε ουσιαστικά το βλέμμα πάνω τους, οι έφηβοι είναι εκεί και είναι πρόθυμοι να μας μιλήσουν. Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα αλλαγών και μεταβάσεων, οι έφηβοι χρειάζονται από εμάς έναν χώρο που μπορεί να εμπεριέξει όλα τα “δύσκολα” κομμάτια τους, έναν χώρο δηλαδή όπου τους επιτρέπεται να υπάρξουν όλοκληροι και να κατανοηθούν.
Χρειάζεται να γίνονται οι δύσκολες συζητήσεις και να είμαστε σε θέση να παρατηρούμε τα σημάδια που εγείρουν ανησυχία. Χρειάζεται ενημέρωση για το ποιά είναι όντως αυτά τα σημάδια, χωρίς να περιοριζόμαστε σε γενικεύσεις του τύπου “είναι δύσκολη η εφηβεία” .
Το να ρωτήσουμε κάποιον αν σκέφτεται με οποιοδήποτε τρόπο να κάνει κακό στον εαυτό του, δεν θα οδηγήσει στην πράξη, δεν θα του “βάλουμε ιδέες” – τουναντίον μόνο ανακούφιση μπορεί να φέρει.

Όταν ένα παιδί σκέφτεται ότι η ζωή του είναι πιο βαριά από τον θάνατο, τότε η ευθύνη μας βαραίνει όλους.

Τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης :
1056 Εθνική Γραμμη SOS (Το χαμόγελο του παιδιού)
11525 Γραμμή “Μαζί για το Παιδί”
1018 Γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (Κλίμακα)
116111 Ευρωπαϊκή γραμμή στήριξης παιδιών & εφήβων